ความเพียร

ข้อมูลจาก ผู้จัดการออนไลน์ วันอังคารที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2546 จี้ ชังดั้นด้นมาหาปรมาจารย์เฟยเว่ยผู้เลื่องลือในการยิงธนู “เจ้าต้องเรียนฝึนไม่กระพริบตา จึงมาพูดเรื่องยิงธนู” อาจารย์เฟยเว่ย กล่าว จี้ชังกลับไป นอนลงใต้กี่ทอผ้าของภรรยา จ้องไปที่คันถีบ…2 ปีต่อมา แม้ปลายเหล็กแล่นเข้ามาจวนทิ่งลูกตา ก็หากระพริบตาไม่ จึงไปหาเฟยเว่ย “ยัง เจ้ายังต้องเรียนการมอง จ้องอณูอันเล็กจิ๋วจนเห็นเป็นสิ่งใหญ่ เห็นละอองฝุ่นชัดเจน จึงกลับมาหาข้า” ครานี้ จี้ชังใช้ขนหางจามรีผูกตัวไร แขวนไว้ที่หน้าต่าง เฝ้ามองดูไม่ขยับไม่เขยื้อน…. 10 วันผ่านไป ก็เห็นแมลงตัวจิ๋วค่อยๆขยายใหญ่ ….3 ปีต่อมา ก็เห็นตัวแมลงใหญ่เทียบดุลล้อ และโตขึ้นๆเท่าเนินจอมปลวก จึงฉวยธนูขึ้นยิงออกไป เข้าเป้าตรงหัวใจแมลง โดยขนหางจามรีไม่ขาด…. เฟยเว่ยตะลึงกระโดดลิงโลด “ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม!” Advertisements

Read More ความเพียร

คาลิล ยิบราน KHALIL GIBRAN

คาลิล ยิบราน เกิดที่ Bechari ประเทศเลบานอน ในปี ค.ศ.๑๘๘๓ ตายที่นิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. ๑๙๓๑ เป็นกวี นักเขียน และศิลปินที่ได้รับสมญานามว่า “วิลเลียมเบลคแห่งศตวรรษที่ ๒๐” บิดามารดาของยิบรานเป็นผู้มีการศึกษาและวัฒนธรรมดี ตระกูลทางมารดาได้ชื่อว่าเก่งดนตรีที่สุดในหมู่บ้าน ยิบรานได้แสดงฝีมือทางวาดเขียน ก่อสร้าง ปั้น และแต่เรียงความมาตั้งแต่เยาว์วัย เมื่ออายุ ๘ ปีก็สนใจและเข้าใจซาบซึ้งในงานของไมเคิล แอนเยลโลและเลโอนารโดดารวินชิ ในปี ๑๘๙๕ ครอบครัวของเขาได้เดินทางไปตั้งรกรากยังสหรัฐอเมริกา แต่เมื่ออายุได้สิบสี่ปีครึ่ง ยิบรานก็เดินทางกลับมายังเลบานอนและเข้าเรียนในสถานศึกษาภาษาอาหรับของซีเรีย ต่อมาเขาได้เดินทางไปศึกษาศิลปะกับโรแดง ( Rodin) ปฏิมากรชาวฝรั่งเศสที่ Ecole des Beaux Arts ในกรุงปารีส ในปี ค.ศ. ๑๙๑๒ ยิบรานเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาและพำนักอยู่ในกรุงนิวยอร์ค และที่นั่นเอง เขาก็ได้ริเริ่มก่อตั้งสมาคมนักเขียนชาวอาหรับ (Arabic P.E.N. Club) และได้เป็นนายกของสมาคมด้วย งานประพันธ์ของยิบรานได้มีอิทธิพลจูงใจคนรุ่นหลังมาก ทั้งผู้ใช้ภาษาอาเรบิคในประเทศอาหรับและในอเมริกา ตลอดทั้งยุโรป เอเชีย […]

Read More คาลิล ยิบราน KHALIL GIBRAN

ความทุกข์ร้อนของบัณฑิต

ข้อมูลจาก ผู้จัดการออนไลน์ วันศุกร์ที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2546 จวงจื่อสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบเต็มไปด้วยรอยปะชุน สวมรองเท้าซ่อมซอที่ดูราวจะปริหลุดเป็นชิ้น เดินทางไปยังวังแห่งเจ้านครเว่ย เว่ยหวังถึงกับเอ่ยทักอย่างสะท้อนใจในทันทีว่า “โอ! ท่านจอมปราชญ์ ไฉน ท่านตกทุกข์ได้ยากถึงเพียงนี้ !” จวงจื่อตอบเสียงหนักแน่นทันควันเช่นกันว่า “ ข้าเป็นคนยากไร้ทรัพย์เงินทอง แต่ข้าก็ไม่ได้ทุกข์ระทมร้อนใจแต่อย่างใด เมื่อบัณฑิตผู้รู้ถึงมรรคาแห่งคุณธรรมแลเปี่ยมด้วยภูมิปัญญา แต่ไม่อาจนำมาปฏิบัติดำเนินชีวิต นั่น…จึงเรียกว่า เป็นผู้ตกทุกข์ได้ยากโดยแท้ แม้เขาจะมีเสื้อผ้าเก่าขาด กระท่อมซอมซ่อ รองเท้าปริขาด เขาก็เป็นเพียงผู้ยากจนเงินทอง หาใช่ ผู้ตกทุกข์ได้ยากไม่”

Read More ความทุกข์ร้อนของบัณฑิต