ความเพียร

Posted on Updated on

ข้อมูลจาก ผู้จัดการออนไลน์
วันอังคารที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2546

จี้ ชังดั้นด้นมาหาปรมาจารย์เฟยเว่ยผู้เลื่องลือในการยิงธนู

“เจ้าต้องเรียนฝึนไม่กระพริบตา จึงมาพูดเรื่องยิงธนู” อาจารย์เฟยเว่ย กล่าว

จี้ชังกลับไป นอนลงใต้กี่ทอผ้าของภรรยา จ้องไปที่คันถีบ…2 ปีต่อมา แม้ปลายเหล็กแล่นเข้ามาจวนทิ่งลูกตา ก็หากระพริบตาไม่ จึงไปหาเฟยเว่ย

“ยัง เจ้ายังต้องเรียนการมอง จ้องอณูอันเล็กจิ๋วจนเห็นเป็นสิ่งใหญ่ เห็นละอองฝุ่นชัดเจน จึงกลับมาหาข้า”

ครานี้ จี้ชังใช้ขนหางจามรีผูกตัวไร แขวนไว้ที่หน้าต่าง เฝ้ามองดูไม่ขยับไม่เขยื้อน…. 10 วันผ่านไป ก็เห็นแมลงตัวจิ๋วค่อยๆขยายใหญ่ ….3 ปีต่อมา ก็เห็นตัวแมลงใหญ่เทียบดุลล้อ และโตขึ้นๆเท่าเนินจอมปลวก จึงฉวยธนูขึ้นยิงออกไป เข้าเป้าตรงหัวใจแมลง โดยขนหางจามรีไม่ขาด….

เฟยเว่ยตะลึงกระโดดลิงโลด “ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม!”