กากตะกอนอดีต

Posted on Updated on

ข้อมูลจาก ผู้จัดการออนไลน์
วันอาทิตย์ที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2546

” เปี่ยนนายช่างทำล้อรถละจากการสลักเสลาล้อไม้ ทิ้งค้อนและลิ่ม เดินเข้ามาหาท่านกงหวนซึ่งกำลังคร่ำเคร่งอ่านตำราในห้องหนังสือ และเอ่ยถามว่า “ท่านกำลังอ่านเรียนถ้อยคำของผู้ใด?”

“ถ้อยคำของปราชญ์” ท่านกงกงตอบ

“ปราชญ์ท่านนั้น ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

“ท่านล่วงลับไปนานมากแล้ว” กงกงตอบ

“ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่ท่านอ่าน ก็ว่างเปล่า เป็นเพียงกาก ตะกอนของอดีต!”

“ช่างไม้อย่างเจ้า บังอาจมาวิจารณ์ความรู้วิชาที่ข้ากำลังศึกษาเช่นนี้ได้อย่างไร?” กงกงถามขึ้น “หากเจ้าสามารถอธิบายเหตุผลของเจ้าได้ ก็จะรอดชีวิต!”
ช่างทำล้อกล่าวขึ้น “ข้าเพียงแสดงความเห็นจากประสบการณ์ของข้า เมื่อข้ากลึงสลักวงล้อ หากแรงค้อนเบาเกินไป ลิ่มก็จะหลุด แต่ถ้าทุบแรงเกินไป มันก็จะฝังเข้าไปติดแน่นจนไม่อาจขยับ อย่าเบามือไป และอย่าหนักข้อไป จังหวะเหล่านี้อยู่ที่มือของท่าน และท่านสามารถรู้สึกมันได้ด้วยใจของท่าน ซึ่งไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาเป็นคำพูด อักษร…เช่นกัน ข้าไม่สามารถสอนสิ่งเหล่านี้แก่บุตรชาย และเขาก็ไม่สามารถเรียนรู้จากข้าได้ การปฏิบัติงานนั้น อยู่ที่มือและจิตใจของผู้นั้น ดังนั้น สิ่งที่ท่านอ่าน ก็ไม่มีอะไร นอกจากซาก เปลือกของคนแห่งโบราณกาลไว้”